Een Jeugdvrijwilligster (deel 4)

• Versturen
• Afdrukken
• Delen

Klik voor ware grootte

Anderhalve maand doe ik nu al vrijwilligerswerk op de ambulance, en elke dag is weer even interessant, spannend en vooral heel erg leuk. Ik heb nu al een aantal dingen gezien waarvan ik zeker weet dat ik deze nooit had gezien als ik geen Magen David Adom had gedaan. En niet alleen heb ik veel dingen gezien, nu dat ik al wat langer meedraai heb ik ook al heel wat dingen zelf gedaan. En je vraagt je natuurlijk soms wel af, wat doe ik nou precies als ‘slechts’ een vrijwilliger. Maar dit is natuurlijk helemaal verkeerd gedacht. Vaak is het namelijk alleen de driver en ik en op zo een moment zijn wij als vrijwilligers van cruciaal belang. Op het moment dat de patiënt in de ambulance ligt, kan de driver niets meer doen. Het is dan aan mij om de patiënt z’n bloeddruk op te meten, zorgen dat hij/zij bij bewustzijn blijft en soms is het enkel een hand vasthouden en zeggen dat het goed komt.
Een aantal dagen geleden heb ik voor het eerst een echte cpr (reanimatie) van dichtbij meegemaakt. We kregen een telefoontje voor een dame van 92 die moeilijkheden had met ademhalen en gorgelende geluiden maakte. Toen we echter in het bejaardentehuis aankwamen waar zij lag, zagen we tot onze schrik dat ze al dood was. Onze driver is toen gelijk begonnen met hartmassage en we hebben een MICU (Mobile Intensive Care Unit) gebeld. Zij kwamen gelukkig al vrij snel aan en hebben een deel van de reanimatie overgenomen. We waren met 6 man in de kamer en iedereen was even hard aan het werk. De teamleidster ging over de beademing, zij beademde onze patiënt en intubeerde haar. Een ander ging over het apparaat wat de ‘suction’ genoemd wordt. De naam spreekt al voor zich, dit apparaat wordt gebruikt om al het braaksel uit de mond te verwijderen zodat er zonder problemen beademd kan worden. Weer een andere paramedic bracht een infuus in die een vrijwilligster klaar had gemaakt en een ander maakte de medicijnen klaar om toe te dienen. Het lijkt alsof alle taken al verdeeld waren en ik niets te doen had maar dat is zeker niet waar. Naar elke patiënt nemen we een grote tas mee die de ‘ambu-bag’ wordt genoemd. In deze tas zit alles wat je mogelijk nodig kan hebben. In dit geval was ik degene die alles uit de tas aangaf wat de medics en paramedics nodig hadden, zoals katheters (voor de suction), beademingsapparatuur, handschoenen etc.
Helaas heeft onze patiënt het niet overleeft, na 25 minuten zijn we gestopt met cpr en heeft de dokter van het bejaardentehuis haar dood verklaard. Hopelijk mag ik ook een keer een succesvolle cpr meemaken.
Verder hadden we deze week onze afsluitingsceremonie. De hele cursus 101 kwam bij elkaar en in het MDA station van Tel Aviv kregen we onze certificaten. Het bewijs dat we officiële First Aid Responders zijn. Helaas kon ik niet de hele ceremonie bijwonen, maar dit was om een hele leuke andere reden.
Ik had namelijk de kans om een dienst te draaien op een MICU in Tel Aviv. Dit is leuker dan in Netanya omdat Tel Aviv veel drukker is en er dus veel meer calls zijn. In totaal had ik die dienst 6 calls. Twee daarvan waren voornamelijk voor de dokter in de ambulance die moest komen om iemand dood te verklaren. De andere 4 waren voor mij interessanter. Als eerste hadden we een oudere man Waarvan de dokter niet zeker wist of hij een pulmonair oedeem of longontsteking had. Het moeilijke voor de parmedic hieraan was dat hij niet zeker wist welke medicijnen het beste waren om toe te dienen. Gelukkig heeft hij de juiste beslissing genomen en hebben we hem naar het ziekenhuis kunnen brengen. Daarna hadden we een call op het centrale busstation. Een man met COPD (longaandoening) die het heel erg benauwd had. Op de brief van het ziekenhuis stond ook aangegeven dat hij een aandoening had waarbij het hem niet uitmaakte op iemand iets aan te doen om maar medische aandacht te krijgen. Dat was ook wel duidelijk want eenmaal in de ambulance raakte hij in paniek en begon heel agressief te worden. Gelukkig waren er buiten mij 3 mannen aanwezig en die zijn er in geslaagd hem te kalmeren. Dat was wel even schrikken.
Als derde call hadden we een vrouw die naast haar bed was gevallen, op haar buik lag en niet goed adem haalde. Toen we haar naar de huiskamer hadden verplaatst en om hadden gedraaid bleek dat ze een hele ernstige bloeding in haar hersenen had. We moesten hierbij heel snel werken om haar zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te brengen. Dit is soms best moeilijk omdat je ondertussen ook medicatie toe moet dienen en ervoor moet zorgen dat iemand z’n toestand zo stabiel mogelijk blijft.
Als laatste call hadden we een oude vrouw die niet wist wat ze had, alleen maar dat ze zich niet lekker voelde. Haar hebben we alleen maar naar het ziekenhuis vervoerd.

Nu ga ik op weg naar mijn volgende shift, namelijk een nachtshift. Ik hoop dat deze net zo interessant wordt als de vorige!