Ik ben Serena en ik ben 25 jaar. In januari heb ik deelgenomen aan de Advanced Course van Magen David Adom. Na de cursus heb ik mijn diensten als vrijwilliger gedraaid op ambulances in Jeruzalem. Het zijn erg spannende tijden geweest vanwege de vele terreuraanvallen. Ik wil twee casussen met u delen die ik heb meegemaakt en die behoorlijk indruk hebben gemaakt.
Terwijl wij op maandagmiddag ongeveer vijf minuten voor het einde van onze dienst onderweg waren naar de ambulancepost, kregen wij een melding binnen: “een terroristische aanval in Beth Horon”. Wij keerden meteen om en reden met hoge snelheid, zwaailichten en sirenes naar het ongeval. Twee vrouwen waren neergestoken voor de ingang van een supermarkt. Onze patiënt was een 23-jarige vrouw die boodschappen ging doen voor haar grootouders toen zij werd neergestoken. Ze was er ernstig aan toe. In de ambulance waren wij druk bezig haar te behandelen terwijl wij naar het ziekenhuis reden. Zij had meerdere steekwonden en bloedde hevig. Uiteindelijk moesten wij haar reanimeren. In het ziekenhuis namen ongeveer 20 professionals de behandeling over en deden zij alles wat zij konden om haar leven te redden. Helaas is zij de volgende ochtend overleden. 1 deposit casino nz.com
Een paar dagen daarna had ik weer een ochtenddienst. Het was redelijk rustig. Terwijl wij naar de ambulancepost reden, kregen wij een oproep binnen: een terroristische aan-val in Givat Zeev. Wij gingen er snel heen. Een terrorist had geprobeerd op Israëlische soldaten in te rijden bij een checkpoint. De soldaten hadden hem als reactie op zijn aanval neergeschoten. Toen wij aankwamen plaatsten wij hem meteen op onze brancard en liepen wij terug naar de ambulance. Daar behandelden wij hem als ieder andere patiënt. Ik had verwacht ogen vol met haat te zien, maar in plaats daarvan zag ik een heel normale tiener die waarschijnlijk door invloeden van zijn familie aangezet was tot zo’n vreselijke daad. Hij was neergeschoten en bloedde hevig. In het ziekenhuis is hij geopereerd aan zijn verwondingen. Hij heeft het overleefd. Het was een bitterzoet moment. Een paar dagen geleden had ik een onschuldig slachtoffer van een terroristische aanval die was overleden en vandaag had ik een terrorist die het overleefd heeft. Het leven is niet altijd eerlijk.
“Ik heb een nachtdienst, spreek geen woord Hebreeuws en we worden naar Bnei Brak gestuurd. Bnei Brak is de joods orthodoxe stad naast Tel Aviv. Peies, talliet en een hoed is de standaard kledij hier. Het zal een uur of 3 zijn geweest, de straten zijn nog gevuld met mensen wat mij verrast.
We komen aan op het adres. Buiten op de grond zit een jongen van 10, gekleed in een volledig pak met de familie om hem heen: vader met een sjtreimel, moeder met een hoofddoek. De jongen is van een trap gevallen en heeft nu pijn in zijn been en arm. We doen aantal checks en vervolgens gaat hij met ons mee naar het ziekenhuis. Terwijl we bezig zijn komen er meer en meer mensen kijken wat er aan de hand is. In de ambulance probeert de vader met me te praten. Ik zeg tegen hem een van de weinige Hebreeuwse zinnetjes die ik ken, Ani lo medaber ivrit, dit betekent dat ik geen Hebreeuws spreek. Hij lacht en is verder stil, ik baal ervan dat ik niet normaal met hem kan communiceren. Ik ben hier in Israël gekomen om mensen te helpen, maar ik kan niet eens een vraag beantwoorden.
Aangekomen bij het ziekenhuis dragen we de jongen over aan het personeel van de spoedeisende hulp. Nadat ik de brancard heb terug gebracht naar de ambulance en maak ik nog even een praatje met de beveiliger. Terug op de SEH zie ik dat de medic net klaar is met de administratie. We lopen samen richting de ambulance, achter me hoor ik iemand mada (mda) roepen. Het is de vader, hij loopt naar me toe en pakt mijn hand, geeft er een kus op en roept meerdere keren toda (bedankt). Hij keert terug naar zijn zoon, wij keren terug naar de ambulance Voor onze volgende oproep. Het gaat er niet altijd om wat je zegt, soms is een gebaar al genoeg.”
We zijn een nummer. Maar in mijn ogen wel een top nummer. Dit is MDA Chul 136. Een nieuwe lichting gemotiveerde vrijwilligers van over de hele wereld, die ieder voor zich aan de slag gaan bij verschillende ambulancestations verspreid over heel Israël. Waarom het MDA Chul 136 heet en niet MDA 136 is, omdat Chul staat voor “Choets La Arets” (fonetisch geschreven red.) oftewel uit het buitenland.
Wat een intensieve cursus. Nadat je alle mensen uit Amerika, Brazilië, Rusland, Mexico en uiteraard Nederland hebt leren kennen door middel van een kennismakingsspel gingen we meteen door naar het klaslokaal. Hier werden we opgesplitst in twee groepen en de les (van onze sympathieke leraar Yair) begon meteen.
Omdat er hier en daar wat mensen in de klas zaten die hiervoor al een soortgelijke cursus of studie hadden gedaan was het voor mij en vele andere flink aanpoten. In negen zeer intensieve dagen werden onderwerpen van tension hemothorax tot congestive heart failure en verschillende vormen van COPD tot aan strokes aangesneden.
Naast deze boeiende materie moest er natuurlijk ook nog het één en ander in de praktijk worden gebracht. Dus vooral in de avond uurtjes waren we zoet met het oefenen van CPR tot aan bloeddruk en van ‘backboarding’ tot het aanleggen van verschillende soorten verbanden.
Na deze cursus van acht uur ’s ochtends tot acht uur ’s avonds kregen we zowel een theoretisch als praktisch examen. In spanning en toch wel enigszins vermoeid wachtten we de resultaten van beide testen af om vervolgens te horen te krijgen dat we het veld in mochten om aan de slag te gaan op de ambulance. Nadat we twee MDA-shirts, een winterjas en een rugtas hadden gekregen werd iedereen naar zijn of haar station gebracht en kon het echte avontuur gaan beginnen.
